Regievisie

Het verhaal van TOEN MIJN VADER EEN STRUIK WERD vertelt op een prachtige manier een groot en zwaar gegeven: vluchten voor oorlog – vanuit een kind verteld – vol met oorspronkelijke waarnemingen, zonder geheven vinger met vlagen van absurdisme, bizarre humor en ernst. De ondertoon is serieus maar doordat de oorlogssituatie abstract is en niet puur realistisch, is het ook heel fantasierijk en eigen. Daarnaast zit het verhaal vol met spanning. De film laat de ontwikkeling zien van een ietwat overbeschermd meisje naar een meisje dat voor zichzelf op kan komen, en voor anderen. De 10jarige Celeste Holsheimer is de gedroomde Toda voor deze film.

Het is een universeel verhaal van een kind dat moet vluchten en daardoor allerlei goedbedoelende en minder goedbedoelende mensen tegen komt. Tevens loopt ze op tegen bureaucratie, wachtlijsten, verborgen agenda’s, soms ook gegoten in de vorm van avontuur of absurdisme. Verhalen die we dagelijks lezen en horen uit alle delen van de wereld. Bizar genoeg is dit gedurende het maakproces van de film meer realiteit geworden en dichterbij huis gekomen, dan we konden vermoeden. De film is echter zeer bewust geplaatst in een opgetilde werkelijkheid: we plaatsen het verhaal niet in een echt bestaand oorlogsland maar tonen we een wereld die ook voor westerse kinderen raakvlakken heeft met die van hun. Het voelt als de hedendaagse wereld maar is niet puur realistisch.

De film is een roadmovie en zoekt de balans tussen actuele thema’s maar ook spanning, humor en verbazing. We willen dat de film voor kinderen invoelbaar en toegankelijk is maar hij is ook interessant voor volwassenen, hij is gelaagd. Dat maakt de film bijzonder; het neemt kinderen serieus maar is niet naargeestig. De humor, absurditeit, de setting en hoop die het verhaal in zich draagt, geeft het een eigen smoel.